وطن !

نامت را کلوخ میگذارم

به آن اندازه که در مشت شعرم جای گیری

و خود را جرعه ای آب می نامم

به آن اندازه که در پلک سنگی جای گیرم

اول تو را می آورم و می اندازم در دست احساسم

تا چون خوابم تکه تکه شوی

بعد در گودی چشمانم می گذارمت

- وقتی جمعت کردم

ذره ای از تو را نشان می دهم.

بر سر تو می ایستم

تا در کشتزار خون من سبز شوی

می ایستم و اندکی بر تو می بارم

یا گریه میکنم

تا بالا رود قامت سبز تو

دراز است . . . دراز است

این فصل غربت و غریبی ام

می ایستم ، می ایستم ، می ایستم

تا صنوبر شوی

جان من ! صنوبر !

اینک تو از آن منی

از این رو چنین کردم

تا تابوتم شوی .

                                                                              شیر کو بی کس

میان واژه تو و چشمه فاصله ای نیست

میان قلم تو و ساقه (نی) فاصله ای نیست

میان درون تو و آتش فاصله ای نیست

میان نفس تو و کلام فاصله ای نیست

اینک تو ، سنگ نبشته تاریخی

و با خواندن ، قامت باد را سرخ میکنی

تو با بال میبینی

و با چشمت سرزمین این سوز را پروانه میکنی

برگ که کشته شود ، نمیتوانی نوکت را قفل کنی

تو !

زندگیت ته نشین خاک است و

دست آب به هم ات می زند

آب که کور شود نمی توانی پنجره آبشار را ببندی

تو !

یال اسب این کوههایی

کره نسیمی را که ذبح کنند هرگز نمیتوانی شیهه آتشینت را خفه کنی

خورجین شعرهای بارانی ات را بر دوش گیر

از معبر گل به میان ایل روشنایی رو

و گردن جنگل را در آغوش گیر

های !

خورجین آواز و آلاله ات را بردار

و از معبر آب به درون صدای مردم رو

و آن فصل سوخته و بریان را دیدار کن

                                                               شیرکو بی کس